Όσοι έρχονται για να ζήσουν στην Αθήνα από την επαρχία, ανάλογα με την καταγωγή τους, ανοίγουν και μια ταβέρνα. Δεν είναι ένας χώρος που έχει σπουδαία φαγητά, αλλά που κρίνεται από την ποιότητα της ρετσίνας της. Ωραία ατμόσφαιρα και καλή εξυπηρέτηση. Ωραίο περιβάλλον άριστη οικογενειακή ατμόσφαιρα Το συστήνω ανεπιφυλακτα. Ένα πείραγμα μεταξύ φίλων, πριν από 38 χρόνια, ​στάθηκε η αφορμή για την ονομασία της ​ταβέρνας της οικογένειας Κωνσταντόπουλου!

Πλυτά: Γιατί τρώει όλη η Αθήνα εδώ;

Στην ψαριέρα της ταβέρνας φιγουράρουν στείρες, ροφοί, μπαρμπούνια, αστακοί, κολοχτύπες, καραβίδες, γαρίδες και ότι άλλο φρέσκο φέρνει καθημερινά η τράτα. Το χύμα κρασί είναι το βιολογικό της Μονής Τοπλού, ενώ υπάρχουν και 18 επιλογές σε εμφιαλωμένα από τοπικά οινοποιεία. Στο μενού θα βρείτε και πολλά μαγειρευτά, λαδερά και κρεατικά. Ολα τα παραδοσιακά της κατσαρόλας μαγειρεύουν εδώ, κουνέλι κοκκινιστό, αρνάκι λεμονάτο κ.λπ., ενώ θα βρείτε και ψάρι ημέρας. Το μπουρέκι που δοκίμασα (ατομικό) ήταν πεντανόστιμο, το ίδιο και οι χειροποίητες ταλιατέλες με ντομάτα και μανιτάρια. Θα βρείτε ψάρια (που ψαρεύουν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες, ο Νίκος και ο Γιώργος Ανδρουλακάκης), κρεατικά, μαγειρευτά, κακαβιά και μακαρονάδα του ψαρά (με γαρίδες και θαλασσινά).

Τραπέζια δίπλα στο κύμα: 16 διευθύνσεις στην Αττική για φαγητό με θέα θάλασσα

Μέσα ήταν μια χοντρή που σε ρώταγε «πώς τα θες τα μπιφτέκια, καλοψημένα;». Έμπαινες στον Τσεκούρα και ήταν σαν να βγαίνεις κάπου έξω. Του λέει ο ταβερνιάρης πως δεν είμαι φωτογράφος εφημερίδας και πως γράφω ένα βιβλίο που θα τελειώσει σε δύο χρόνια. Για μένα, ας πούμε, που φωτογράφιζα, δεν ήταν κάτι εύκολο. Δηλαδή, αν μπεις σε μια ταβέρνα που δεν σε ξέρουν, πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάποιους κώδικες για να σε δεχτούν.

Τα χρόνια κύλησαν και η δεύτερη γενιά, το ζευγάρι Σπύρος και Βάγια, ανέλαβαν την ταβέρνα, προσφέροντας ποιοτικό ψητό κρέας αλλά και οικεία μαγειρευτά. Η προπολεμική ταβέρνα Σινάνης στα Νέα Λιόσια έχει μακρά ιστορία που κρατά από το 1936. Η σάλα είναι απλή και θυμίζει παλιές εποχές, ενώ η μικρή καταπράσινη αυλή είναι σαν να μην πέρασε από πάνω της ο χρόνος. Η ταβέρνα Κατσαρίνα στην Κηφισιά διατηρεί τον μύθο της αλώβητο στο πέρασμα των χρόνων. Τα παλιά βαρέλια με το κρασί σε περίοπτη θέση και δίπλα η σάλα με ρετρό μωσαϊκό, τραπεζαρίες ξύλινες με λιονταρίσια πόδια και υφαντά φτιαγμένα στο χέρι «ντύνουν» τους πέτρινους τοίχους, ενώ μια συλλογή από κομπολόγια κρέμεται από τις ξύλινες βάσεις των βαρελιών.

• Πολλοί θυμούνται την ταβέρνα που λέγεται Φωλιά στην πλατεία Αφιδνών και αργότερα στη σημερινή της θέση, απέναντι από τη γέφυρα του τρένου.
• Δεν ξέραμε από μαγαζιά, ακόμα και από τα σκεύη και τις εστίες που χρησιμοποιούνται.
• Η ταβέρνα του Βαρδή στον Υμηττό είναι αυθεντική, παραδοσιακή, με τον χρόνο να έχει σταματήσει στο 1922.
• Τσιροσαλάτα, γίγαντες φούρνου, κεφτεδάκια τηγανητά με δυόσμο, πολίτικο σαγανάκι με παστουρμά από τις γευστικές επιλογές που αξίζει να δοκιμάσετε.
• Η πιο παλιά και ιστορική ταβέρνα της Δραπετσώνας λειτουργεί στο ίδιο σημείο από το 1930.
• Έτσι, όταν η απόφαση για αποκέντρωση πάρθηκε, αποφάσισαν με τη σύζυγό του να επιστρέψουν στα δικά του πάτρια και να στήσουν μια ψαροταβέρνα.

Θεσσαλονίκη: 10+1 ταβέρνες και μεζεδοπωλεία που αξίζει να δοκιμάσετε

Αγυάλιστο αλλά ατμοσφαιρικό περιβάλλον ταβέρνας σε στιλ "πάμε σαν άλλοτε" και ανάλογα μεγάλη ιστορία που μετράει πολλές δεκαετίες. Σε έναν άνετο και καλόβολο χώρο όπου κυριαρχεί το μπορντό του Ιονίου και οι γήινες αποχρώσεις, θα βρεις πιάτα και προϊόντα που έρχονται από τη Ζάκυνθο και δύσκολα τα συναντάς αλλού στην Αθήνα, όπως, λαδοτύρι Ζακύνθου, γραβιέρα, πρέντζα (είδος μαλακού τυριού, κοντινό στη φέτα), γλυκό φρυγανιά, σιροπιαστό με λεμόνι και κανέλα. Τραπεζάκια έξω στη λουλουδιασμένη αυλή με την πορτοκαλιά, όταν ο καιρός το επιτρέπει.

Raw Bata: φαγητό ευφυές, πρωτότυπο και κυρίως νόστιμο

Το 1893 η γυναίκα του πρώτου ιδιοκτήτη, η κατσαρομάλλα Ρίνα, χάρισε το όνομα στην κηφισιώτικη ταβέρνα. Με την πρώτη ματιά, ο χώρος σε καλωσορίζει με τη ζεστή, παραδοσιακή διακόσμηση, τα ξύλινα τραπέζια και τον χαμηλό φωτισμό που σε μεταφέρει σε μια αυθεντική ελληνική ταβέρνα. Οι παλιές ξύλινες καρέκλες, τα μαρμάρινα τραπέζια και οι φωτογραφίες στους τοίχους αφηγούνται την ιστορία του, ενώ το μενού παραμένει πιστό στις παραδοσιακές ελληνικές γεύσεις, χωρίς περιττές μοντερνιστικές πινελιές. Το μενού της περιλαμβάνει κλασικά ελληνικά πιάτα όπως αφράτα κεφτεδάκια, σαγανάκι, τηγανητά αυγά με πατάτες και φάβα. Μεζέδες, σαλάτες και ζεστά ορεκτικά, κρεατικά αλλά και μαγειρευτά είναι στα must του μαγαζιού, ενώ την προσοχή σου επιζητούν και δικαίως κερδίζουν και τα πιάτα ημέρας που έχει να σου προτείνει.

Η ελληνική κουζίνα περνά την καλύτερη φάση της, χάρη στα εστιατόρια, τις ταβέρνες και τα μεζεδοπωλεία που επενδύουν χρόνο και μεράκι στο να την αναδείξουν. Πρόσφατα ανανεωμένη, με μοντέρνες πινελιές στη ζεστή σάλα και στον εξωτερικό χώρο, η οικογενειακή ταβέρνα γράφει τη δική της ιστορία από το 1970. Μακριά από την πείνα και την ανάγκη που τη δημιούργησε, η ταβέρνα αναγεννιέται, αθώα όπως τις πρώτες μέρες της, λαμπερή και ασυγκρίτως γοητευτική. Η ντροπή, η κακή σχέση με την Ιστορία μας και η απαξίωση του παρελθόντος αρχίζουν να ξεφτίζουν μεζεδοπωλεια διακοσμηση καθώς οι νέες γενιές τα αντιμετωπίζουν με περιέργεια και αγάπη. Εκεί, στο Παρίσι και το Λονδίνο κυρίως, νέοι σε ηλικία σεφ αλλά με ισχυρά βιογραφικά φτιάχνουν δικά τους μικρά εστιατόρια σε μη εμπορικές γειτονιές και σερβίρουν τη δική τους εκδοχή της καθημερινής κουζίνας.

Τα παϊδάκια παίζουν δυνατά, το ίδιο και το χειροποίητο κεμπάπ, αλλά το γευστικό ρεπερτόριο περιλαμβάνει επίσης αρκετά μαγειρευτά και κρέατα στα κάρβουνα. Μαζί με αυτά η φάβα, η χειροποίητη τυρόπιτα, ο τηγανητός μπακαλιάρος και τα σαλιγκάρια είναι κάποια από τα πιάτα που θα αναζητήσεις όταν το επισκεφτείς. Ο Κουνούπης φημίζεται για τον τηγανητό μπακαλιάρο του αλλά και για τους λαχανοντολμάδες, τους κεφτέδες, το αρνάκι στη στάμνα και πολλά άλλα μαγειρευτά, φτιαγμένα πάντα από την οικογένεια του μαγαζιού. Ο Κουνούπης ήταν ένα από τα στέκια του Στέλιου Καζαντζίδη που συνήθιζε να πίνει το κρασί του συνοδεία καυτερής πιπεριάς κατευθείαν από τη γλάστρα.

Mezen: ένα από τα πιο must εστιατόρια στο Βόλο και όχι μόνο

Η Μαρία και ο σύζυγός της Κώστας, μας υποδέχονται πάντα με χαμόγελο. Η καλή εποχική πρώτη ύλη φεγγοβολάει στην ταβέρνα του Χάρη Τζίτζη, που παίζει σε διπλό ταμπλό –στεριά και θάλασσα– και με τα χρόνια έχει κάνει πιστούς φίλους από όλη την πόλη. Τριζάτες, τροφαντές οι σαλάτες, ό,τι πρέπει για ένα ούζο ή ένα τσίπουρο, χειροποίητη η λακέρδα, ωραία τα μαγειρευτά, χωρίς να λείπουν και τα ψητά.

Η ταβέρνα Κληματαριά σήμερα πλησιάζοντας σχεδόν έναν αιώνα ζωής σ’ ένα πολύπαθο πολυπολιτισμικό περιβάλλον και παρά την τρομερή υποβάθμιση του Ιστορικού Κέντρου της Αθήνας… “είναι ακόμη ζωντανή στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα”… όπως λέει το τραγούδι και ο Περικλής και η Μαρία και δίνουν μάχες για να διατηρήσουν αυτήν την όαση ζωής στο κέντρο της Αθήνας. Μα γιατί είναι μια αυθεντική ταβέρνα από το 1927 και κάποια στιγμή περάσαν από εδώ ο Μάρκος και άλλοι ρεμπέτες, όταν ο Γεροδήμος μετέτρεψε το καφενείο της παρακείμενης εκκλησιάς του Αγίου Ιωάννη του Θεραπευτή σε Οινομαγειρείο με το όνομα Κληματαριά και είχε δεχθεί μηνύσεις από τη χωροφυλακή γιατί θέλησε να μετατρέψει το Οινομαγειρείο από οινομαγειρείο σε διασκεδαστήριο ή ενδεχομένως και σε ψιλοτεκέ. Ο προπάππος των σημερινών παιδιών Δημοσθένης Τζίφας άνοιξε το μικρό ταβερνάκι στο ίδιο ακριβώς σημείο που βρίσκεται σήμερα, το 1931. "Μα, η γιαγιά!” λένε μ΄ ένα στόμα, λες και ήταν αυτονόητο. Είχε ήδη περάσει από το τραπέζι μας η "γιαγιά”, η κυρία Κατερίνα Τζίφα, αρχικά να μας ενημερώσει για τα φαγητά, κατόπιν να ρωτήσει πώς τρώμε. Η «φυγή» του Γιώργου μάς έφερε στον νου ακόμα έναν «άρχοντα» της παλιάς αθηναϊκής ταβέρνας, τον Μίμη Μιχαλάκο, που στην περιοχή των Πατησίων είχε το στέκι του μέχρι τον θάνατό του. Η ιστορία του «Πλάτανου» αρχίζει το 1930 και συνεχίζεται ως τις μέρες μας, με άφθονη ρετσίνα, κοκκινιστό κατσικάκι με χοντρά μακαρόνια, λαδερά, μαγειρευτά αξιολάτρευτα, τραπεζάκια έξω και αρώματα Ιστορίας να σε μεθούν.

Σε εκατό χρόνια άλλαξε τρεις μαγείρισσες. Η ιστορία του Λελούδα έχει τόσο πολύ ζουμί, όσο πολύ ψαχνό έχει και ο ίδιος ο Βοτανικός, όπου ιδρύθηκε το μαγαζί το 1928. «Είναι τρόπος ζωής η ταβέρνα», λένε τα κορίτσια.